พอย้ายบ้าน ก็ยุ่งจนแทบไม่มีเวลาเลย  แถมต้องปรับตัวอะไรหลายอย่าง ...
ย้ายมาพิจิตร ..ที่นี่เป็นที่ๆมาบ่อยๆตอนเด็กๆ.. เป็นเมืองเล็กๆ รู้ที่รู้ทางหมดล่ะ  แค่ เราไม่รู้จักใครที่นี่ นอกจากญาติๆเท่านั้นเอง
 
เหงาบ้างเป็นบางเวลา...
 

.
.
 
+++++++++++++++
 
เอนทรีนี่เป็น ส่วนหนึ่งของกิจกรรม 
 
เจอกันตอนวันส่งการบ้าน(วันสุดท้ายอีกแล้ว 55+)  ตลอดเลย .. การบ้านไหน ส่งก่อนนี่ คงเป็นเรื่องแปลกมาก 
 
คราวนี้ เป็นวิชาโปรดของลูกวิลด้วย ... เรียนวิชานี้ ได้การบ้านที่ต้องออกแรงตลอด .. บางทีก็ขี้เกียจเบาๆนะ.. *โดนศจ.โยชัวสาป*
 
 - ...ผมไม่ได้พูดนะ ศจ.
 
++++
 
 
 
ผลสุ่ม
.
.


 
.
.
.
 
 
.
.

เด็กหนุ่มจ้องประตูบานที่ 3 ที่เขาต้องเปิดเข้าไปเพื่อทำการบ้านวิชาอักษรรูนฯ ในครั้งนี้...

“วิชานี้ต้องให้ออกแรงทุกทีเลยสิน่า..  วิชาภาษา นึกว่าจะได้นึกเรียนสบายๆซะอีก.. =  =;; ” มือใหญ่ผลักประตูออกกว้าง ก็พบว่าตัวเองกำลังเดินเข้าไปในถ้ำใหญ่ ที่มีเพียงแสงสลัวๆจากภายนอกลอดเข้าไป ..ลมเย็นเยือกพัดใส่เด็กหนุ่มเป็นระยะๆ..

 

“ลูมอส!!~” เกิดแสงสว่างจากปลายไม้กายสิทธิ์ ส่องให้เห็นพื้นถ้ำที่มีหินระเกะระกะ หินงอกหินย้อย และทางเดินวกวน.. เป็นที่ๆชวนสยองอยู่ไม่เบาเลย..

“ต้องหาตุ๊กตากระต่าย สินะ.. จะมีของแบบนั้นที่นี่จริงๆเหรอเนี่ย..” ก้าวยาวๆเดินฝ่ากองหินลึกเข้าไปในถ้ำเรื่อยๆ แสงจากภายนอกเริ่มน้อยลง จนแทบมืดสนิท.. ดวงตาสีเขียวกวาดมองไปรอบๆ ตามโขดหินตามทาง ที่ของที่ตามหาอยู่ อาจซ่อนอยู่ด้านหลัง..

.

.

ในที่สุด ก็พบน้องต่าย?วางอยู่บนก้อนหินที่รูปร่างเหมือนโต๊ะอย่างประหลาด .. ทันทีที่หยิบมันขึ้นมา บรรยากาศรอบๆ ก็เย็นลงอย่างรวดเร็ว ลมหายใจของเด็กหนุ่มหอบถี่ขึ้น.. มือกำไม้กายสิทธิ์แน่นจนชุ่มเหงื่อ

“..ม..ไม่น่า.. ไม่ใช่แน่ๆ..” แววตาหวาดหวั่นปรากฏขึ้นอย่างชัดเจน แสงที่ปลายเริ่มไหววูบแผ่วลงตามอารมณ์ของเด็กหนุ่ม ..กลุ่มควันสีขาวไร้ที่มา ลอยตัวล้อมรอบตัวอย่างช้าๆ ..

อยากจะหนี ..แต่ก้าวขาไม่ออก..

ใบหน้าผุดจากกลุ่มควันหนา เสียงที่ดังออกมารอบๆ ..ดึงเอาความทรงจำในบ้านใหญ่ออกมาให้แจ่มชัดขึ้น..  โดยที่เจ้าตัวไม่ต้องการ..

“..ไม่ใช่ สายเลือดที่แท้จริงของตระกูลเราด้วยซ้ำ .. ไอ่กาฝาก!!~..”

“แกมัน แย่งชิงตำแหน่งของคุณชายใหญ่.. ”

“.. ถ้าไม่เพราะ อยู่บ้านสลิธีรีน ..ก็ไม่มีที่สำหรับแก2คนแม่ลูกหรอก  สำนึกไว้ซะ”

“ร..ริดดิ.. อึ่ก..” ทั้งที่รู้.. ว่ามันเป็น ความกลัวลึกๆในใจ เป็นความเจ็บปวด ..ที่บ็อกการ์ตมันดึงออกมา.. แต่เขากลับจมดิ่งลงในวังวนความทรงจำแย่ๆของตัวเอง.. พวกญาติที่รังเกียจ หน้าไหว้หลังหลอก ประจบประแจงต่อหน้าเจ้าบ้าน.. พี่ชายที่แสนเย็นชา ..ภาพของแม่ที่ร้องไห้แทบเป็นสายเลือด เมื่อได้เห็นตัวเขาเองถูกลงโทษ...

“พอได้แล้ว!!~”  เด็กหนุ่มตวาดเสียง ..ลืมการใช้คาถาไปชั่วขณะ แต่มันก็ทำให้เขามีสติขึ้นมาบ้าง..

“..แล้วไง..?” เงานั้น ย้อนถามเสียงเย็นๆ.. “คิดจะต่อต้าน? .. มันไม่มีทางสำเร็จตั้งแต่แรกแล้ว ..” ...เด็กหนุ่มตั้งสมาธิปิดกั้นเสียงเหล่านั้นอีกครั้ง..

“..แค่มีคุณสมบัติสืบทอดตระกูลครบถ้วน ก็ใช่ว่า...”  ..ว่าอะไรนั้น ไม่มีใครรู้.. มือวาดไม้กายสิทธิ์พร้อมร่ายคาถาโดยไม่ให้เงานั้นพูดอะไรอีก..

“ริดดิคูลัส!!~” กลุ่มเงานั้นสลายไป กลายเป็นกระดาษอักษรรูนที่เป็นชิ้นการบ้าน

“....”  เขาไม่พูดอะไรอีก ขณะที่เขียนแปลตัวอักษรนั้นเงียบๆ..

“.... แล้ว ซักวัน.. ชั้นจะ ข้ามผ่านมันไปให้ได้” ..เด็กหนุ่มหันหลังกลับไปตามทางที่เข้ามา ทิ้งความหวาดหวั่นไว้เบื้องหลัง เรือนผมสีเขียวสดทอประกายแสงอีกครั้ง เมื่อออกมานอกถ้ำ ..เขาผลักประตูบานที่เดินเข้ามา เพื่อกลับสู่โลกแห่งความเป็นจริง.. 

.

.

.

ส่งการบ้านครับ ..

(อาจจะมาแปะรูปน้องต่ายเพิ่มนะฮับ)

+++++++++

.

.

เสร็จซะที ...  ทิ้งท้ายด้วย รูปเดิม แต่คราวนี้ สแกนมาแล้วนะ..

 

++++

ปล.

- การบ้านครั้งนี้ เหมือนได้เกริ่มๆปมในวัยเด็กของวิล ไว้นิดหน่อย..

- อาจจะมีฟิคต่อมาอีก (ถ้ามีเวลา 55+)

.

.

แล้วเจอกันครั้งหน้าฮัฟฟฟฟ...

Comment

Comment:

Tweet

มาตรวจการบ้านแล้วนะครับ หวังว่าจะหายกลัวนะครับ *หัวเราะ* ขอรับของไปก่อนนะครับ

#2 By NekoSensei on 2012-09-24 22:40

มีชา : โอวววว  ~ คุณเหลี่ยม ..ชีวิตแอบดราม่า ;;;w;;; 
 *****************************************
“.... แล้ว ซักวัน.. ชั้นจะ ข้ามผ่านมันไปให้ได้” .. >>> ประโยคนี้นายเท่ห์มว๊ากกอ่ะ ~~~ ;O;

#1 By Fin on 2012-08-19 20:57